Mijn eerste poging om onze hond te schilderen liep vast op de ogen, want een foto nabouwen bleek lastiger dan het eruitzag. Pas toen ik de foto liet omzetten naar een patroon met genummerde vlakken, ging het beter. Dat is geen truc om makkelijk weg te komen, maar een oefening in kijken die schilders al eeuwen gebruiken.
Kijken in kleurvlakken is een vaardigheid
Seurat bouwde zijn doeken op uit duizenden losse stipjes en Warhol sneed zijn bronfoto’s op in vlakken die hij per kleur drukte. Beiden keken naar hoe je een beeld opbreekt in stappen, en precies dat doet schilderen op nummer ook. Het patroon knipt je foto op in vlakken, elk vlak krijgt een nummer en elk nummer een kleur. De kits kwamen in de jaren vijftig op de Amerikaanse markt en verkochten miljoenen keren, juist omdat zo’n vlakverdeling het kijken structureert. Een eigen foto laten omzetten kan met een dienst voor schilderen op nummer van eigen foto, zodat je meteen met je eigen beeld oefent.
Wat zie je als je je ogen knijpt?
De beste foto’s voor een patroon hebben één onderwerp en veel contrast. Een close-up met zijlicht werkt, een groepsfoto op een rommelige achtergrond wordt een zootje van onleesbare vlakjes. De test is simpel. Print je foto in zwart-wit, knijp je ogen en kijk wat overblijft. Zijn de ogen van je hond dan nog te onderscheiden van de wangen, dan haalt de foto het. Vloeit alles in één grijze vlek, kies dan een andere foto, want geen enkele omzetting repareert een vlak beeld.
Nummers of steentjes vragen elk een andere aanpak
Een schilderpatroon werkt met ongeveer twintig tot veertig kleuren die je mengt of kant-en-klaar krijgt, en je bouwt het beeld op met penseel en verf. Diamond painting vertaalt je foto naar de vaste DMC-kleurencodes, ruim vierhonderd tinten waar een canvas op leunt, en daar plak je per vakje steentjes op. Die vertaling doet een converter voor diamond painting van foto maken automatisch voor je. Ronde steentjes liggen vlot, vierkante vullen het doek tot de rand en ogen strakker, dus kies op gevoel. De maat telt mee, want op 30 bij 40 centimeter lees je een gezicht nog goed en op 20 bij 20 verdwijnen ogen in ruis.
Reken op avonden in plaats van middagen
Een canvas van 30 bij 40 kost je al snel tientallen uren, en hoe fijner het patroon, hoe langer het duurt. Begin daarom klein, houd het bij hooguit dertig kleuren en kies een foto met weinig kleine details. En nog iets eerlijks, het werk is repetitief, dus wie snel verveeld raakt wint meer met een korte eerste poging dan met een groot project dat half af in de kast belandt. Print vanavond je lievelingsfoto in zwart-wit en knijp een keer je ogen, dan weet je meteen of hij het patroon haalt.
